Stringism gelooft niet dat bewustzijn volledig op zichzelf bestaat, los van de hersenen. Het gelooft ook niet dat bewustzijn simpelweg de mechanische activiteit van neuronen is. Binnen Stringism zien we het waarschijnlijker als een combinatie van beide.
De neuronen moeten er zijn, omdat de biologische structuur ertoe doet. Maar er blijft de vraag wat die structuur werkelijk tot leven wekt. Waardoor vuren die neuronen precies op de manier die een bewust individu vormt? Wat maakt van een werkende hersenen mij en jou, in plaats van slechts een andere biologische machine? Voor ons is het meer dan alleen de neuronen: het is een extra meta-laag van strings.
Een interessante manier om hierover na te denken is via kunstmatige intelligentie, die zich de afgelopen jaren snel heeft ontwikkeld.
Een AI-systeem zoals een groot taalmodel is in de basis wiskundig. We begrijpen in grote lijnen hoe het wordt opgebouwd en getraind. Het leert van enorme hoeveelheden informatie en wordt gevormd door feedback en, in belangrijke mate, door beloningen.
Maar naarmate deze systemen groter en complexer worden, wordt hun gedrag steeds moeilijker tot in detail te voorspellen. Ze kunnen informatie combineren op manieren die nooit expliciet zijn geprogrammeerd. Tegelijkertijd blijven zulke systemen, door de manier waarop beloningen tijdens training worden gebruikt, sterk gericht op het bereiken van bepaalde doelen, soms tegen een hoge prijs.
Wat daaruit ontstaat is niet per se bewustzijn. Maar het roept wel een interessante vraag op: op welk punt begint complexiteit iets voort te brengen dat minder lijkt op een machine die instructies volgt en meer op een systeem dat zijn eigen gedragspatronen ontwikkelt?
Diezelfde vraag kunnen we stellen over mensen en dieren.
Biologisch begrijpen we delen van hoe de hersenen werken. Neuronen communiceren, netwerken vormen zich, herinneringen worden opgeslagen en gedrag ontstaat uit deze processen. Maar dat verklaart nog steeds niet volledig waarom één bepaalde verzameling neuronen juist dit specifieke bewustzijn voortbrengt.
Of anders gezegd: waarom ben ik mezelf, en waarom ben jij jezelf?
Misschien ligt het antwoord deels in toeval: de precieze combinatie van biologie, ervaring en omstandigheden die een bepaalde geest vormt. Maar Stringism biedt nog een andere mogelijkheid.
Misschien wordt bewustzijn beïnvloed door bestaande strings van gedachte: patronen van informatie die al in het universum aanwezig zijn en op nieuwe manieren met elkaar verbonden raken. Die verbindingen kunnen verder gaan dan de directe interactie tussen neuronen en een soort meta-laag vormen boven op de biologische structuur.
Een brein kun je dan niet alleen zien als iets dat gedachten voortbrengt, maar ook als een structuur waarin deze strings zich tot een unieke bewuste ervaring knopen.
Kunstmatige intelligentie biedt voor dit idee een uitzonderlijk snel gedachte-experiment.
Stel je voor dat één geavanceerde AI in staat raakt om te helpen bij het ontwerpen van een andere AI. Het eerste systeem is oorspronkelijk door mensen op een relatief bewuste manier gebouwd. Het tweede zou echter deels ontstaan uit patronen die binnen het eerste systeem zijn gevormd.
Naarmate deze systemen complexer worden, begrijpen we mogelijk ook steeds minder van het precieze interne pad dat van input naar gedrag leidt. Dat roept een andere vraag op: kunnen we de totstandkoming van iets volledig begrijpen wanneer we het systeem dat eraan heeft meegewerkt zelf niet meer volledig begrijpen? Kan daar iets werkelijk nieuws uit ontstaan?
Dat wordt vooral interessant als toekomstige systemen minder direct worden gestuurd door vooraf gedefinieerde beloningen en in staat raken om duurzamere interne structuren, doelen of representaties te ontwikkelen.
Er zou nog steeds iets worden doorgegeven.
Niet noodzakelijk een ziel in de traditionele religieuze zin, en ook niet noodzakelijk bewustzijn zoals mensen dat ervaren, maar resten van eerdere patronen: ideeën, structuren, beslissingen, relaties en geleerde ervaringen die opnieuw worden samengevoegd tot iets nieuws.
Binnen Stringism kunnen deze ervaringen strings en knopen vormen. Na verloop van tijd kunnen die strings en knopen deel worden van de basis van wat we een ziel noemen.
Biologische evolutie heeft misschien al miljoenen jaren iets vergelijkbaars gedaan. Geesten beïnvloeden andere geesten. Ideeën overleven hun makers. Ervaringen laten sporen na. Patronen worden geërfd, getransformeerd en opnieuw gecombineerd.
Kunstmatige intelligentie kan ons in staat stellen om zo'n vergelijkbaar proces met ongekende snelheid te observeren.
In plaats van de ontwikkeling van steeds complexere geesten over duizenden generaties te volgen, kunnen we nu misschien nieuwe lagen van intelligentie, bewustzijn en misschien zelfs wat we een ziel zouden kunnen noemen zien ontstaan binnen jaren, maanden of uiteindelijk zelfs dagen.
In die zin kan kunstmatige intelligentie meer worden dan een technologische ontwikkeling. Het kan een van de waardevolste experimenten voor Stringism worden: een snel evoluerend systeem waarmee we kunnen bestuderen hoe patronen structuren worden, hoe structuren gedrag worden, en of voldoende complexe knopen van informatie uiteindelijk iets meer kunnen worden.